
کابل
در دفتر بودم، حوالی ساعت ۴:۳۰ عصر بود. یکی از همکارانم گفت که یکی از آشنایانش که در یکی از شرکتهای مخابراتی کار میکند، در وضعیت واتساپ خود نوشته است که از ساعت ۵ عصر به بعد اینترنت قطع خواهد شد. همه نگران شدیم، ولی فکر کردیم همان طرح قطع کردن وایفای است و تماسها و اینترنت سیمکارتها قابل استفاده خواهد بود.
قرار بود همان روز پدرجانم معاش بگیرد. به طرف خانه رفتم؛ در مسیر راه همه از قطع اینترنت حرف میزدند و من بیشتر نگران شدم. وقتی به خانه رسیدم، خواهرم که خارج از کشور است با مادرم صحبت میکرد. برای این که بعد از قطع شدن اینترنت نگران نشود، گفتم قرار است تا چند دقیقه بعد اینترنت قطع شود.
خیلی نگران شد و پرسید: «تا چه وقت؟» و جواب من طبق معمول «امر ثانی» بود. از شنیدن این کلمه بیشتر نگران شد، چون معنی آن را میدانست. ساعت ۵ عصر شد و تمام؛ همه ارتباطات قطع شد و ما که فکر میکردیم فقط وایفای قطع میشود، حیران از این بودیم که همه راههای ارتباطی چرا قطع شده است؟
بلافاصله به فکر درسهای آنلاینم، کارم و خواهرم که در خارج از کشور است افتادم. چی خواهد شد؟ به کجا روان هستیم؟ اگر مثل مکاتب به امید امر ثانی بمانیم، چی؟ اگر دفاتر بسته شود و معاش نباشد، چی خواهیم کرد؟ اگر خواهرم پول نتواند بفرستد و کار هم نباشد و کسی صدای ما را هم نشنود، ما بیصدا خواهیم مرد؟ آری، من ۴۸ ساعت را به فکر این پرسشها سپری کردم، و اگر دوباره وصل نمیشد شاید تمام عمرم میشد این پرسشها.
هوا تاریک شد و پدرجانم به خانه نیامد، ولی چارهای جز صبر نداشتیم. هیچ راه ارتباطی نبود. وقتی صدای در شنیده شد، دویده بازش کردم، ولی او مثل هر وقت نبود؛ ناراحت بود. خانه آمد و گفت: «رفته بودم بانک که معاش بگیرم، ولی بانک بسته بود و باز شدنش هم نامعلوم است؛ پولی هم ندارم». همه با ناراحتی و ناامیدی شب را سپری کردیم. صبح وقتی به دفتر رفتیم، همه ناراحت بودند. رئیس دفتر گفت: «بدون اینترنت که کار نمیشود، پس از فردا نیایید.» حالا بعد از پدر به امید معاش خود بودم، ولی چی کار خواهم کرد؟ من هم کارم را از دست می دادم. به فکر خواهرم افتادم، گفتم شاید کار او ادامه داشته باشد؛ با معاش او میتوان سر کرد. به همین امید روانهٔ خانه شدم، ولی وقتی رسیدم خواهرم گریه کرده بود. پرسیدم: «چی شده؟» گفت: «آنها ما را نیز از کار جواب دادند!»
در فکر این بودم که چی خواهد شد؟ ما هیچ راهی نداشتیم و محکوم بودیم به صبر کردن، فکر کردن و نگران بودن. تا این که پس از ۴۸ ساعت دوباره انترنت دوباره وصل شد. بیتردید میتوانم بگویم مردم مانند عید خوشحال بودند. ولی ای کاش دیگر هیچگاهی اینگونه آخرین راه امیدمان بسته نشود.
کابل